ท้องฟ้าค่ำคืนนี้ ดูสว่างกระจ่างตายิ่งนัก สี่เหลี่ยมชวนสามเหลี่ยมออกมานอนดูดาวด้วยกัน
“ท้องฟ้าคืนนี้ ช่างสวยงามเหลือเกิน” สี่เหลี่ยมพูดพร้อมกับแหงนหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า
“อันที่ส่องแสงระยิบระยับคือดวงดาวใช่ไหม” สามเหลี่ยมถามด้วยความสนใจ
“ใช่จ๊ะ ดวงดาวจะส่องแสงและออกมาเที่ยวเล่นในเวลากลางคืนเท่านั้น” สี่เหลี่ยมบอก
พระจันทร์ดวงหนึ่งล่องลอยออกมาจากกลีบเมฆ และส่องแสงขาวนวลไปทั่วท้องฟ้า “โอ้โห แล้วนั่นอะไรเหรอ สวยจัง” สามเหลี่ยมชี้ไปที่วงกลมดวงใหญ่ “อ๋อ เราเรียกเขาว่าพระจันทร์ยังไงล่ะ ลองมองดูดีดี ตัวของพระจันทร์จะเป็นวงกลมสวยสง่าอยู่ท่ามกลางดวงดาวจ๊ะ” สี่เหลี่ยมพูดพร้อมกับอ้าเหยียดแขนและทำมือวาดเป็นวงกลมให้สามเหลี่ยมดู
สามเหลี่ยมยิ้มให้กับพระจันทร์ที่อยู่บนท้องฟ้า “พระจันทร์เป็นวงกลมสวยจัง วงกลม วงกลม วงกลม” สามเหลี่ยมพลันนึกถึงเพื่อนวงกลมที่เคยเล่นด้วยกันอยู่บนยอดเขา “ใช่แล้ว ฉันจะไต่ท้องฟ้าไปหาพระจันทร์เพื่อตามหาเพื่อนวงกลม” แล้วสามเหลี่ยมก็วิ่งตามพระจันทร์ สี่เหลี่ยมได้แต่งุนงง แต่ก็วิ่งตามสามเหลี่ยมไปติดๆ
สามเหลี่ยมเล่าเรื่องตามหาเพื่อนวงกลมให้สี่เหลี่ยมฟัง สี่เหลี่ยมจึงเข้าใจสามเหลี่ยมและพาสามเหลี่ยมออกเดินทางตามหาวงกลม
สามเหลี่ยมกับสี่เหลี่ยมเดินไปทุกหนแห่งที่คิดว่ามีวงกลมอยู่ที่นั่น จนกระทั่งทั้งสองเดินไปถึงทุ่งดอกทานตะวันสีเหลืองอร่ามตา
สามเหลี่ยม “เธอคือวงกลมเพื่อนของฉันหรือเปล่าจ๊ะ”
ดอกทานตะวัน “ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันคือวงกลมเพื่อนเธอล่ะ”
สามเหลี่ยม “ก็เพราะเธอมีดอกเป็นวงกลมนะสิจ๊ะ”
ดอกทานตะวัน “อ๋อใช่แล้ว ฉันมีดอกเป็นวงกลม แต่ฉันไม่เคยรู้จักเธอเลย เพื่อนของฉันก็มีแต่ผึ้งน้อย หนอนเขียว และผีเสื้อแสนสวยเท่านั้นจ๊ะ”
สามเหลี่ยมกับสี่เหลี่ยมจึงลาดอกทานตะวันและเดินทางต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ ทั้งสองเดินทางผ่านตลาด เห็นลูกโป่งผูกติดรวมกันไว้หลายลูก สามเหลี่ยมถามลูกโป่งอย่างมีความหวัง “เธอคือวงกลมเพื่อนของฉันหรือเปล่าจ๊ะ” ลูกโป่งส่ายหน้า “ตัวฉันเป็นวงกลม แต่ฉันไม่เคยรู้จักเธอเลย เพื่อนของฉันก็มีแต่เชือกสายรุ้ง สายลม และเด็กๆ เท่านั้นจ๊ะ”
สามเหลี่ยมผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สี่เหลี่ยมก็ปลอบใจสามเหลี่ยมและอยู่ข้างๆ ในยามที่สามเหลี่ยมอ่อนล้า “เราลองไปที่ที่เธอเจอวงกลมดีไหม” สี่เหลี่ยมพูดขึ้นขณะนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ “บนยอดเขาโน้นนะเหรอ” สามเหลี่ยมชี้ไปที่ยอดเขา “ใช่ เราอาจจะเจอวงกลมที่นั่นก็ได้นะ” สี่เหลี่ยมยังคงให้กำลังใจสามเหลี่ยม
แล้วทั้งสองก็ปีนไต่ภูเขาขึ้นไปด้วยกัน ใกล้จะค่ำแล้ว ทั้งสองไปถึงยอดเขา และนอนหมดแรงแหงนหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าเพื่อหวังจะเจอวงกลมของพระจันทร์
ไม่นานพระจันทร์ก็โผล่พ้นขอบฟ้าและส่องแสงขาวนวลอร่ามตา สามเหลี่ยมตะโกนเรียกพระจันทร์ “วงกลม ได้โปรดลงมาหาฉันเถอะ ฉันมารับเธอไปอยู่ด้วยกัน เป็นสมาชิกของครอบครัวสามเหลี่ยมยังไงล่ะ” แต่พระจันทร์ก็ไม่สนใจเสียงร้องเรียกของสามเหลี่ยมและเต้นเริงระบำกับดวงดาวอย่างสนุกสนาน
สามเหลี่ยมร้องเรียกวงกลมจนเสียงแหบแห้งเขาร้องให้อย่างสิ้นหวัง
และแล้วเสียงหนึ่งก็ดังมาจากหลังก้อนหิน “เธอมารับฉันจริงๆ เหรอ”
สามเหลี่ยมกับสี่เหลี่ยมจึงหันไปมองตามเสียง เห็นวงกลมยืนยิ้มน้ำตาคลอด้วยความดีใจ “ฉันนึกว่าเธอลืมฉันเสียแล้ว ฉันก็ตามหาเธอเหมือนกัน แต่ไม่เจอ จึงตัดสินใจกลับมายังที่ที่เราเคยเจอกันครั้งแรก” สามเหลี่ยมโผเข้ากอดวงกลม วงกลมก็กอดสามเหลี่ยมไว้แน่น สี่เหลี่ยมยืนมองพร้อมกับยิ้มมีความสุขกับสามเหลี่ยมและวงกลม
สนุกและได้ความรู้
ตอบลบขอบคุณนิทานที่น่ารักมากค่ะ
เป็นนิทานที่ซึ้งมากค่ะ มีความสุขที่ได้อ่าน ขอบคุณคนเขียนนะคะ
ตอบลบอ่านแล้ว เห็นว่าดีเยี่ยมมากเลยครับครูน้อย
ตอบลบ